forum Bipolaire stoornissen

Delen : 
Onderwerp van de discussie
Avatar

Wanneer gaat het te ver?

04/11/2014 - 11:42 - door cinderella - 4573 raadplegingen

sinds kort weten mijn partner en ik dat hij lijdt aan een bipolaire stoornis (manisch depressief). tot daarvoor dacht men steeds dat hij van de ene depressie in de andere terecht kwam, en hierdoor ook in het verleden reeds met drugs in aanraking gekomen is. mijn partner is reeds 3 jaar volledig clean, en ik zie hem ook niet snel te hervallen. we zijn ongeveer een jaar samen, en in het begin ging alles goed. hoewel hij soms wat "vreemd" overkwam, zeker naar mijn vrienden en familie toe. hij kon gesprekken niet goed volgen, had vaak zijn uitgesproken mening over bepaalde zaken, en kon soms dagen stil en depressief zijn, terwijl hij andere dagen extreem actief en verbaal vaak agressief was. zo hebben we reeds een aantal situaties gehad waar mijn vrienden bij betrokken waren, en ik intussen ook met een aantaal geen contact meer heb.

als we meningsverschillen hebben, kan hij soms zo ver gaan in zijn discussies tot hij het gelijk krijgt. één keer zijn er zelfs klappen gevallen. dit was voor mij de druppel die de emmer deed overlopen. toch ben ik teruggegaan, want mijn schuldgevoel dat ik hem in zijn zwakte in de steek gelaten heb, liet me niet los. hij doet er veel aan om positief te evolueren, maar toch blijven die momenten, waarop hij geen weg weet met zijn gevoelens en emoties, terugkomen. er is geen fysische agressie meer, onder meer ook omdat ik geleerd heb zodanig op hem in te spelen dat hij kalm blijft. hierdoor moet ik vaak wel mijn eigen mening onderdrukken. maar uiteindelijk keert de rust wel altijd terug.

ik vraag me af wanneer je uiteindelijk kan beslissen dat de maat vol is, en je het niet kan opbrengen om een deel van je eigen leven op te geven of kapot te maken voor een ander. dat je elkaar steunt, vind ik normaal, maar hoever kan je hierin gaan? als je uiteindelijk beslist op te geven, zal dit ook steeds te kamoen hebben met schuldgevoelebns en een slecht geweten, en zal je dan uiteindelijk gelukkiger worden?

6 antwoorden op de discussie’ : Wanneer gaat het te ver?

Een misbruik melden
Antwoorden
Les réponses
Avatar

marie-lou heeft gereageerd op 18/06/2013 - 20:38

U bepaalt zelf wanneer het te ver gaat, en vaak is de grens al overschreden wanneer u zich de vraag stelt. Bipolariteit is heel zwaar om mee te leven, zowel voor de patiënt als voor de partner, het aanvaarden van de diagnose is al één heel moeilijke stap, levenslange medicatie- en therapietrouw is een tweede zaak, maar de diagnose geeft de patiënt geen vrijkaart om zich elk gedrag te kunnen permitteren onder het mom van zijn/haar ziekte en het 'niet begrepen' zijn,wat bij velen helaas vaak gebeurt, zowel in de manische fase als in de depressieve fase. En het volgen van een gezond bioritme en genoeg lichaamsbeweging is ook prioritair, bij iedereen sowieso maar nog meer bij mensen met een bipolaire stoornis, in de manische of hypomanische fase bruisen ze van energie, hebben ze weken of maanden lang aan  één stuk genoeg aan een paar uur slaap/nacht, verzetten ze bergen, ondernemen ze 100 dingen ineens, zodat ze sowieso keer op keer 'instorten' en in depressieve fase terecht komen, totaal uitgeput en uitgeblust. Een goede levenshygiëne, goede ondersteuning van arts en therapeut, het op punt stellen van de juiste medicatie om de stemmingswisselingen te stabiliseren of minder erg te maken, en vooral zelfkennis en aanvaarding door de patiënt is van levensbelang. Het is alvast geen gemakkelijke tocht, vooral omdat jullie nog maar aan de beginfase staan en de medicatie waarschijnlijk nog niet op punt staat, dit duurt minstens 6 maanden. Voor u als partner is het belangrijk dat u ook gehoord wordt, ook met uw gevoelens, vragen en angsten terecht kunt, en dat u zowel de arts als de therapeut feedback kan geven  hoe  u het dagelijks leven ervaart en de veranderingen, want patiënten zien of willen soms niet inzien dat het minder begint te gaan, dat ze in overdrive geraken of in een depressieve fase belanden, en dan is het voor de arts/therapeut cruciaal om uw mening/ervaringen te horen. Als samenwonende partner zult u het beste geplaatst zijn om de veranderingen waar te nemen, en die zijn soms heel klein, maar zo  herkenbaar. Veel sterkte en stel zeker uw grenzen ! Met vriendelijke groeten

Een misbruik melden
Avatar

cinderella heeft gereageerd op 23/06/2013 - 11:27

Dank voor deze waardevolle reactie. Wat u beschrijft, is precies wat ik voel. Dat dagelijkse ritme is zo belangrijk, alhoewel dit heel makkelijk verbroken wordt bij m'n partner. Zodra er iets gebeurt wat onverwacht is, kan hij helemaal van slag zijn. Gelukkig is hij nu ongeveer 3 maand bezig met zijn medicatie, en sinds 3 weken is hij op volle dosis. Voorlopig gaat het goed, maar ik ben bang voor wat komen gaat. In alle geval, door er zelf al veel over te lezen, kan ik me toch wat beter in deze situatie stellen, en kan ik het meer plaatsen en begrijpen. Ik voel dan vaak ook aankomen wanneer de stemming begint te veranderen. Ik voel het soms aan als een liefde-haat relatie. In zwakke momenten heeft hij me zo hard nodig, in zijn manie is hij voor het minste geprikkeld. Ik geef het tijd, en ik hoop dat we hier samen uit geraken.

Alvast bedankt voor de tips!

Een misbruik melden
Avatar

Sonja1 heeft gereageerd op 06/09/2013 - 23:30

Hallo

Ik denk dat ik ook zo een partner heb die manie depressief is,hij kan een paar dagen poeslief zijn ....en ineens slaagt hij om in een agressieve beu....en verwijt me met alles en nog wat.het is vreselijk moeilijk om met zo iemand samen te leven,want je weet nooit op voorhand wanneer hij om gaat slagen,ik moet altijd opletten wat ik doe en zeg,en hem ook in alles gelijk geven,ik kan mijn eigen mening niet zeggen of er is ruzie.het is zoals je zegt een haat liefde verhouding.mijn partner is ook heel bazig en beslist alles wat er gebeurd,mijn partner drinkt ook erg veel.soms denk ik beter alleen terug te zijn ,want hij gaat heel ver in zijn spel

Een misbruik melden
Avatar

stine heeft gereageerd op 04/12/2013 - 10:56

bij mijn partner is sedert een maand ook bipolaire stoornis vastgestelt,heeft reeds 8 jaar depressies met hoogtes en laagtes kreeg daarvoor medicatie van de huisarts maar er kwam geen verbetering .Toen hij weer eens in een diep dal zat werd hij doorverwezen naar een psyhiater naar het aangeven van de symptonen die zich voordeden hij was verbaal agressief zag alles groot enorm veel praten kwam maar s'morgens slapen was druk bezig ging zelfs op de vuist.Vrienden kwamen niet meer langs want met al zijn grootpraat zeiden ze hij bleef maar aan de praat ik liep hele dagen met barstende hoofdpijn voor het minste werd hij agressief er kwamen steeds meer ruzies van en ik kon het zelf niet meer aan.Ben dan deze zomer mee geweest naar zijn psyhiater omdat hij terug in de diepte zat voor eens te horen wat men kon doen ik vond hem te soft en te weinig bezig met de patient,oke voor hem is het ook zoeken welke medicatie aanslaat maar hij was daar nu reeds 4 jaar in behandeling en er veranderde niets ,hij kreeg serlain voorgeschreven na 2 weken terug op consultatie en hij was inderdaad beter moest maar terug gaan in dec,maar dan is het begonnen hij voelde zich terug de oude zei hij maar in die paar maanden werd alles kapotgemaakt onze relatie leed er enorm onder.Niemand was nog goed tot onze kleindochter toe ,pesten uitdagen druk zijn weinig slapen enorm veel eten tot er hier een enorme ruzie was en ook ik aan het einde van mijn latijn was heb ik de huisarts bebelt(1nov)hij praatte op hem in om naar een andere psyhiater te gaan ,hij wilde niet ,het probleem lag bij mij bij mij want hij was nu beter en het is ook niet goed,wel gaf hij toe dat hij bang was van zichzelf voelde dat hij heel de wereld aan kon was beginnen minderen met zijn medicatie.Ik heb alles te sprake gebracht bij zijn familie de dag erna waar hij al zijn verhaal had gedaan en ik het zogezegd probleem was,hij is bij zijn zus ingetrokken omdat de situatie niet te houden was tot de boel wat zou kalmeren want we hadden beiden rust nodig ,ik vooral.Maar toen is alles in een versnelling geraakt reeds na enkele dagen was de situatie daar al uit de hand aan het lopen, via een vriend kreeg ik de naam van een psyhiater die hen had geholpen ,met zijn broer is hij langsgeweest want hij wilde geen contact meer met mij .Daar hebben ze direct ingegrepen de serlain weg want dat was een medicament die agressie opwekte en die heel nauw moest opgevolgt worden wat hier niet gebeurt was.Hij krijgt nu litihum en is opgevolgt van een mobiel team die om de 2 dagen langs gaat (psycholoog).De medicatie begint nu stillaan te werken.Ben gisteren naar zijn psyhiater langs moeten gaan hij was er ook hij had aangegeven van te willen scheiden want ik ben het probleem , ze hebben hem gezegt van nu nog geen beslissingen te nemen wat hij is nog zichzelf niet.De psycholoog vertelde me dat hij moeilijk kan aanvaarden dat hij ziek is en de ruzies die er kwamen door zijn ziekte naar mij toeschuift.Hij is een heel sportief iemand maar het zit in de familie zijn vader heeft zelfmoord gepleegt en 2 tantes, zijn ene zus heeft het ook maar ze zegt het aan te voelen wanneer het te ver gaat ,de andere waar hij verblijft zit nu ook in een depressie.Binnen 2 weken terug op afsprrak bij zijn psyhiater.Het harste is ik hem altijd geholpen heb en gesteunt als hij het moeilijk had wat ook veel energie vraagde ik werk nog fulltime en heb de zorg voor mijn bejaarde moeder.Zit nu zelf reeds een maand thuis want alles wat er gebeurt was kwam nu op mijn dak, je kunt je een tijd sterk houden maar ik ben ook maar een mens , vandaag komt er ook een mobiel team langs zodat ik mijn verhaal ook kan doen want als partner sta je wel in de kou.Soms denk ik dat het beter is van te scheiden maar ik zie hem nog graag met alles wat er reeds gebeurt is maar samen leven met iemand met die ziekte is heel moeilijk.Nu kun je eindelijk stellen dat de maat hier vol is maar dat hij alles op mijn nek duwt is een harde noot voor mij  om eruit te geraken heb ik nu hulp nodig  wat de uiteindelijke beslissing zal zijn ik weet dat ik alles gedaan heb voor hem te helpen maar dat hij mijn leven kapot gemaakt heeft 

Een misbruik melden
Avatar

hermanso heeft gereageerd op 01/11/2014 - 19:22

Na een intense liefde van 5 jaar ; erg innig verbonden met elkaar  kwamen er de typische aanvallen van de bipolaire stoornis. Ook steeds sneller achter elkaar.In het begin heb ik , man, veel geaccepteerd en weg gepraat, vergeten en (te veel ) geletiveerd. Uiteindelijk kwam er fysieke agressie bij.

Alleen ik was gek volgens haar ; ik veroorzaakte zogenaamd alles ...

Het ergst waren de fysieke bedreigingen; bang zijn in je eigen huis.De ander weigerde elke vorm van therapie; i was zogenaamd het probleem; niet zij ; zij de patiente!

IK heb de vreselijk moeilijke stap genomen om de consequentie te aanvaarden; met deze vrouw was niet meer samen te leven en  ik heb de relatie verbroken.

Iemand zei toen tegen mij: ".. eerst was het 10 onwil en 90 % ziekte; later werd het 10 % ziekte en 90% onwil..." toen was het  ook echt tijd de relatie te beeindigen.

Ja ik wil iemand steunen maar uiteindelijk kan men niet van mij verwachten mezelf ook te laten beschadigen / kapot maken....

Hans

Een misbruik melden
Avatar

Bette heeft gereageerd op 19/04/2016 - 02:13

Hallo Sonja, 

 

Ik herken je heel goed in je verhaal ,

Mijn man is ook bipolair en deze periode duurt nu al ongeveer een jaar.

Constant moet ik op eieren lopen, vanaf de moment dat k" iets wil zeggen ... schiet hij tot tegen het plafond , hij verwijt mij altijd dat ik alleen maar ruzie zoek .

Maar, hij is het altijd die begint .

Ik vind het zooo frustrerend dat ik hem probeer te helpen maar, niet word toegelaten in " zijn wereld " .

Het maakt het voor mij ook nog eens zo moeilijk aangezien ik multiple sclerose heb .

Hier sta ik volledig alleen in ..soms vraag ik mij af waar ik toch aan begonnen ben .

Maar, ik zie hem echt enorm graag en het is moeilijk om hem in de steek te laten . 

Een misbruik melden
Charter van het forum

Een misbruik melden